95. Angielski proces karny (ławy przysięgłych)

Nie był bardziej humanitarny niż te kontynentalne.

Było bardzo wiele przestępstw zagrożonych karą śmierci w okrutnej formie.

Były większe szanse, żeby nie zostać skazanym, co umożliwiała konstytucja angielskiego procesu karnego.

Typowe było istnienie ławy przysięgłych – instytucja ta rozwinęła się w Anglii w okresie średniowiecza. Członkami byli przedstawiciele miejscowej ludności wybierani przez szeryfa, który kierował się określonym cenzusem majątkowym kandydatów na ławników.

Ławy przysięgłych od XIX w. zwane były udziałem czynnika społecznego. Miał on być bezstronnym okiem, trochę chłopski rozum (dzisiejsi ławnicy).

Dwa rodzaje ław przysięgłych:

- Wielka ława przysięgłych – była złożona z 23 osób, orzekała większością głosów i bezstronnie; badała czy sprawa nadaje się do dalszego biegu. Były to takie czynności wstępne zmierzające do skierowania sprawy, bądź nie, do dalszego procedowania.

- Mała ława przysięgłych - miała większe znaczenie; była złożona z 12 osób; orzekała jednomyślnie o winie. Jeśli tak się stało, to sędzia tylko orzekał o karze.

Habeas Corpus Act (1679r.) - ustawa, która dużo wniosła do procesu karnego:

- zapewniła gwarancje procesowe oskarżonemu;

- ustaliła zakaz przetrzymywania osoby podejrzanej w więzieniu bez zgody sędziego;

- osoba uwięziona bez zgody sędziego miała prawo zwrócić się do sędziego o wydanie pisma, który to sędzia nakazywał dozorcy więzienia albo szeryfowi dostarczenie aresztowanego przed sędziego;

- sędzia uznając, że podejrzenia wymagają rozprawy, mógł zwolnić go za kaucją do wyjaśnienia, czyli do rozprawy we właściwym sądzie.