84. Kary państwowe w prawie feudalnym
Kary państwowe, publiczne – przypadające panującemu lub sądowi; nie
przypadające bezpośrednio pokrzywdzonemu:
a)
Kara śmierci ( rzadko w prawie ziemskim, częściej w prawie
miejskim)
- zwykła- przebiega bez dodatkowych cierpień (powieszenie, ścięcie, utopienie, rozstrzelanie)
- kwalifikowana- zadanie śmierci z dodatkowym cierpieniem; mogły być stosowane tortury przed samą egzekucją (spalenie na stosie, łamanie kołem, wbicie na pal, zakopanie żywcem, ćwiartowanie);
Szlachecka kara śmierci - ścięcie; nieszlachecka, hańbiąca - powieszenie
b)
Okaleczające (inaczej mutylacyjne od łac. mutilatio-
okaleczenie) polegały na pozbawieniu części ciała: utrata dłoni
za kradzież, bluźnierstwo to ucięcie dłoni, krzywoprzysięstwo to
utrata dwóch palców, fałszowanie monet to wlewanie gorącego
metalu do gardła);
c)
Cielesne (chłosta, pozbawienie wolności jako środek
zapobiegający ucieczce sprawcy, potem jako kara, kara wieży (dolnej -
siedzenie na ziemi bez dostępu do światła, w Polsce 1 rok i 6
tygodni, górnej- więźniowie mogli sobie montować na własny koszt
piecyki);
d)
Wywołanie – skazanie zaocznie na karę śmierci. W epoce nowożytnej
przekształciła się w banicję (wygnanie). Tylko odpowiedni
urząd mógł go zabić;
e)
Infamia
dotyczyła szlachty. Szlachcic nie miał praw wyborczych, nie mógł
brać udziału w sejmikach, tracił nazwisko. Ciągle należał
do stanu szlacheckiego i mógł nabywać ziemie.
Komentarze
Prześlij komentarz