84. Kary państwowe w prawie feudalnym

Kary państwowe, publiczne – przypadające panującemu lub sądowi; nie przypadające bezpośrednio pokrzywdzonemu:

a) Kara śmierci ( rzadko w prawie ziemskim, częściej w prawie miejskim)
  • zwykła- przebiega bez dodatkowych cierpień (powieszenie, ścięcie, utopienie, rozstrzelanie)
  • kwalifikowana- zadanie śmierci z dodatkowym cierpieniem; mogły być stosowane tortury przed samą egzekucją (spalenie na stosie, łamanie kołem, wbicie na pal, zakopanie żywcem, ćwiartowanie);
Szlachecka kara śmierci - ścięcie; nieszlachecka, hańbiąca - powieszenie

b) Okaleczające (inaczej mutylacyjne od łac. mutilatio- okaleczenie) polegały na pozbawieniu części ciała: utrata dłoni za kradzież, bluźnierstwo to ucięcie dłoni, krzywoprzysięstwo to utrata dwóch palców, fałszowanie monet to wlewanie gorącego metalu do gardła);

c) Cielesne (chłosta, pozbawienie wolności jako środek zapobiegający ucieczce sprawcy, potem jako kara, kara wieży (dolnej - siedzenie na ziemi bez dostępu do światła, w Polsce 1 rok i 6 tygodni, górnej- więźniowie mogli sobie montować na własny koszt piecyki);

d) Wywołanie – skazanie zaocznie na karę śmierci. W epoce nowożytnej przekształciła się w banicję (wygnanie). Tylko odpowiedni urząd mógł go zabić;

e) Infamia dotyczyła szlachty. Szlachcic nie miał praw wyborczych, nie mógł brać udziału w sejmikach, tracił nazwisko. Ciągle należał do stanu szlacheckiego i mógł nabywać ziemie.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

38. Źródła prawa cywilnego na ziemiach polskich w okresie zaborów

54. Wyprawa, posag i wiano

37. Źródła prawa karnego na ziemiach polskich w okresie zaborów