79. Formy stadialne przestępstwa i ich karalność w prawie feudalnym

1. Zamiar

- zamiar popełnienia przestępstwa pozostający w głowie;

- zamiar zostaje uzewnętrzniony w postaci wypowiedzi, groźby;

2. Czynności przygotowawcze (np. gromadzenie broni, przygotowanie trucizny);

3.Usiłowanie – sprawca podejmuje czynności bezpośrednio zmierzające do wywołania skutków (np. wsypuje truciznę);

4. Dokonanie przestępstwa- wyrządzenie skutku w postaci przestępstwa.

Początkowo wszystkie trzy pierwsze stadia były niekaralne. Pewne przypadki usiłowania były karane, jeśli można je było uznać za samoistne przestępstwo (np. fałszowanie monety jako usiłowanie wprowadzenia jej do obiegu; proces jej fałszowania jako odrębne przestępstwo).

W 1588r. konstytucja uregulowała, że karano wszystkie stadia przestępstw. Ponadto karane było niezgłaszanie popełnienia przestępstwa. Obowiązywała kara śmierci połączona z karą infamii i konfiskatą majątku.

Infamia - W średniowieczu kara pozbawienia ochrony i czci prawnej osoby i jej majątku, w Polsce tzw. kara na czci, w stosunku do szlachty; groziła za najcięższe przestępstwa jak gwałty, rozboje, zbiorowe kradzieże, krewnobójstwo, herezję. Łagodniejszą forma była banicja.