73. Zastaw w prawie feudalnym – definicja i rodzaje
Zastaw – forma zabezpieczenia wierzytelności. Wierzyciel chce mieć
gwarancję, że dłużnik wykona zobowiązanie i dlatego ustanawia zastaw. Kiedy
dłużnik świadczenia nie wykona, zastawiona rzecz staje się własnością
wierzyciela, który tę rzecz może sprzedać i zaspokoić wierzytelność. Podmiotem
zastawu mogła być rzecz ruchoma i nieruchoma.
- Zastaw z dzierżeniem – rzecz pozostaje w posiadaniu wierzyciela; może z niej czerpać
pożytki, więc jest on dla niego korzystny. Pożytki może zaliczyć na poczet
długu lub potraktować jako dodatkowy dochód (co było bardziej popularne);
- Zastaw do wydzierżenia – wierzyciel zaliczał pożytki na poczet długu;
- Zastaw bez dzierżenia – kiedy rzecz pozostaje cały czas w posiadaniu dłużnika.
Odbierana jest wtedy, gdy dłużnik nie wykona tego świadczenia. Nazywał się hipoteką.
Istniało niebezpieczeństwo że rzecz zostanie kilkukrotnie
zastawiona. Mogła być taka sytuacja, że suma długów przekraczała wartość
rzeczy. Konstytucja z 1585r. o ważności zapisów niosła jedno z najlepszych w
Europie rozwiązanie tego problemu.
Komentarze
Prześlij komentarz