73. Zastaw w prawie feudalnym – definicja i rodzaje


Zastawforma zabezpieczenia wierzytelności. Wierzyciel chce mieć gwarancję, że dłużnik wykona zobowiązanie i dlatego ustanawia zastaw. Kiedy dłużnik świadczenia nie wykona, zastawiona rzecz staje się własnością wierzyciela, który tę rzecz może sprzedać i zaspokoić wierzytelność. Podmiotem zastawu mogła być rzecz ruchoma i nieruchoma.

- Zastaw z dzierżeniem – rzecz pozostaje w posiadaniu wierzyciela; może z niej czerpać pożytki, więc jest on dla niego korzystny. Pożytki może zaliczyć na poczet długu lub potraktować jako dodatkowy dochód (co było bardziej popularne);
- Zastaw do wydzierżenia – wierzyciel zaliczał pożytki na poczet długu;
- Zastaw bez dzierżenia – kiedy rzecz pozostaje cały czas w posiadaniu dłużnika. Odbierana jest wtedy, gdy dłużnik nie wykona tego świadczenia. Nazywał się hipoteką.

Istniało niebezpieczeństwo że rzecz zostanie kilkukrotnie zastawiona. Mogła być taka sytuacja, że suma długów przekraczała wartość rzeczy. Konstytucja z 1585r. o ważności zapisów niosła jedno z najlepszych w Europie rozwiązanie tego problemu.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

38. Źródła prawa cywilnego na ziemiach polskich w okresie zaborów

54. Wyprawa, posag i wiano

37. Źródła prawa karnego na ziemiach polskich w okresie zaborów