IX/X w. państwo Bułgarów pierwszy spis prawa - Zakon Sudnyj Ljudem (zakon=prawo)
opierał się na prawie bizantyjskim, które wpłynęło na prawo Bułgarów, Serbów,
Rusinów z uwagi na fakt przyjęcia chrztu w obrządku wschodnim.
Zakon Sudnyj Ljudem
XII w. - Kronika Ruska ‘Powieść
Doroczna’ zawierająca pierwsze informacje
dotyczące źródła prawa, były w nich treści dotyczące wydarzeń wcześniejszych (w
X w. miało dojść do zawarcia umów międzynarodowych między Wielkim
Księstwem Kijowskim i Księstwem Bizantyjskim. Umowy były 4; X-XIw.
- Dogowory. Szczególnie wyróżniania
jest umowa z 911r. znosząca prawo nadbrzeżne mówiące że przy
rozbiciu jakiegoś statku, to wszystko co znajdowało się na statku stawało się
własnością władcy lub właściciela brzegu (towary, ludzie). Ochrona życia i
mienia rozbitków
Ruska
Prawda - najbardziej
znane źródło dawnego prawa ruskiego, sporządzone
w języku staroruskim. Najstarsza redakcja zwana jest ‘Krótka
prawda’. Jest ona związana z panowaniem Księcia Jarosława Mądrego
który zmarł w 1054r.; obejmuje ustawy wydane przez tego władcę, zawierała prawo
karne i procesowe. Kolejna redakcja - ‘Obszerna Prawda’ z
I połowy XII w. powtarza przepisy zawarte w Krótkiej Prawdzie, i dodaje
Statut Włodzimierza Monomacha, ostatniego znaczącego władcy
kijowskiego; zawierała przepisy prawa prywatnego szczególnie
zobowiązań, umów typu sprzedaż, pożyczka, dziedziczenie.
Ruska Prawda
Czechy:
Najstarszy spis ‘Księga Rożenberska’ (jęz.
czeski) XIII/XIV w.; zbiór prawa ziemskiego - rodzina prawa
zwyczajowego (prawo procesowe, prawo karne i prywatne).
XIV/XV w. - ruch kodyfikacyjny w krajach
słowiańskich
Rosja:
1497r. (Iwan III
Srogi – państwo moskiewskie) - zbiór prawa ‘Sudiebnik’, który nawiązywał
do Ruskiej Prawdy i dodatkowo zawierał przepisy prawa
zwyczajowego i stanowionego wydanego przez władcę.
1550 r. (Iwan IV
Groźny) - spis prawa ‘Carski Sudiebnik’ (ok. 100 art.);
Reguluje postępowanie sądowe
1649r. (Aleksander
Michaiłowicz) spis ‘Sobornoje Ułożenie’ (prawo
administracyjne, konstytucyjne, prywatne, karne, procesowe) który
obowiązywał w Rosji do 1835r.
Sobornoje Ulożenie
Polska:
Brak źródeł jurydycznych; głównie źródła literackie, relacje podróżnika Ibrahima Ibn Jakuba (opisuje
państwo Mieszka I; książę dysponował drużyną 300 wojów; kiedy syn takiego
rycerza chciał się ożenić, musiał zapłacić ojcu dziewczyny dar);
Źródła kronikarskie np. Galla Anonima, Wincentego Kadłubka, biskupa Magdeburga Thietmara
z XI w., który zamieszczał relacje dotyczące prawa polskiego. Kroniki dotyczyły
praktyki poligamii, życia pozagrobowego, w którym zmarły potrzebował rzeczy czy
osób ziemskich.
Komentarze
Prześlij komentarz