11. Leges barbarorum i źródła prawa stanowionego w państwach germańskich

Leges Barbarorum (łac. ustawy barbarzyńców) – ogólne pojęcie stosowane na określenie spisów prawa zwyczajowego plemion germańskich, sporządzanych w okresie wczesnego średniowiecza. Powodem do ich sporządzania była rozpowszechniona wówczas zasada osobowości prawa, nakazująca sądzić daną osobę według prawa jej narodowości, bez względu na miejsce popełnienia czynu.

3 najważniejsze spisy prawa rzymskiego dokonane w państwach germańskich:

Lex Romanae Visigotorum – spis prawa rzymskiego dla ludności w państwie Wizygotów ogłoszony przez króla Aleryka Wielkiego (506r.) Bazował na źródłach rzymskich takich jak Kodeks teodozjański, sentencje Paulusa. Obowiązywał do 654r.

Lex Romanae Burgundiorum – spis prawa rzymskiego w państwie Burgundów ogłoszony przez króla Gundobada (506r.). Podstawą był również Kodeks teodozjański, ale duży wpływ miało germańskie prawo zwyczajowe. W 534 r. spis ten traci na znaczeniu z uwagi na fakt, że państwo Burgundów zostało włączone do państwa Franków.

Edictum Theodorici - edykt króla Theodoryka II w państwie Ostrogotów. Powstał około 507r. Ten spis miał obowiązywać nie tylko ludność rzymską ale też samych Ostrogotów.

Lex Salica Francorum – ustawy Franków salickich

Nawet po upadku Cesarstwa zachodnio-rzymskiego prawo rzymskie było stosowane, znane i odegrało dużą rolę w kształtowaniu się prawa Włoch, Francji, Niemiec

Źródła prawa stanowionego w państwach germańskich:

1) Kapitularze królewskie- ustawy wydawane przez monarchę, których podstawą było prawo wydawania nakazów i zakazów (za nieprzestrzeganie groziła wysoka kara grzywny).

- Kapitularze świeckie

- Kapitularze kościelne

- Kapitularze mieszane

Dodawane do poszczególnych spisów prawa zwyczajowego (addenda)

Stanowiące samodzielny wyraz twórczości ustawodawczej panującego

2) Dokumenty:

- królewskie – potwierdzenia przywileju, sprawozdania z rozpraw przed sądem królewskim

- prywatne-oświadczenia woli, poświadczenie czynności prawnej

3) Formularze- stanowiące wzory aktów prawnych określane nazwiskiem autora lub uczonych, którzy zbiór odnaleźli, i miejscowości, z której pochodziły.